PRAKTYCZNIE

Rowerem dookoła Polski – 13 praktycznych porad

Nie jestem najlepszym doradcą. Nie umiem planować. Mam kiepską orientację w terenie, a w dodatku kompletnie nie potrafię się pakować i zawsze zabieram sporo niepotrzebnych rzeczy. Gwoździem do mojej trumny będzie w Waszych oczach to, że nie znam się na rowerach.

Po głowie jednak plącze mi się zdanie z książki, którą kiedyś czytałam „Trzech panów na rowerach”: „Rower może dawać przyjemność na dwa sposoby. Można go regulować albo na nim jeździć. (…) Niektórzy ludzie jednak błędnie sądzą, że rower może im dostarczyć obu form rozrywki”. Ja zaliczam się stanowczo do tej drugiej grupy.

A jednak jeżdżę na rowerze i to sama, a Wy pytacie mnie co zabrałam w taką podróż, gdzie spałam, co i w jakich miejscach jadłam, jak sobie radziłam z higieną i z kobiecymi sprawami (panowie mogą ominąć ten podpunkt J). Biorąc pod uwagę ogromną liczbę zapytań, postanowiłam odpowiedzi na Wasze pytania zebrać w jedno.

1. Planowanie

Już w pierwszym zdaniu napisałam, że nie umiem planować. I z reguły tego nie robię. Jeszcze na dzień przed wyjazdem nie wiedziałam, w którą stronę pojadę: wschód czy zachód. Wzięłam pod uwagę jednak to, że może nie uda mi się przejechać Polski dookoła, więc ruszyłam na wschód, do którego zapałałam miłością w zeszłym roku. Zastanawiałam się czy nie skierować się jednak najpierw na zachód, żeby jadąc przed sezonem, ominąć tłumy turystów nad morzem. Sentymenty jednak wygrały. Trasę na wschodzie przemierzałam podobnie jak w zeszłym roku, kierując się najlepszym pod słońcem przewodnikiem „Polska egzotyczna” Grzegorza Rąkowskiego (Polecam z całego serca. Lepszej pozycji na rynku nie znajdziecie).

Trasę tak naprawdę wyznaczałam z dnia na dzień. Siadałam przed google.maps i zastanawiałam się mniej więcej którędy jechać. Zdaję sobie sprawę, że przy takim planowaniu można ominąć fajne, ciekawe miejsca, ale ja na nic podczas tej podróży się nie nastawiałam. Przede wszystkim interesowała mnie przyroda i ewentualnie spotkani ludzie. Czasem ktoś coś podpowiedział, gdzie podjechać, co zobaczyć i z tych podpowiedzi korzystałam. Miałam też zeskanowane strony z „Polski Niezwykłej”  i też na ich stronę od czasu do czasu zaglądałam, wybierając się w konkretne regiony.

2. Przygotowanie fizyczne

Nie przygotowywałam się specjalnie fizycznie przed wyjazdem. Ale tylko dlatego, że na co dzień jestem bardzo aktywna. Trzy razy w tygodniu biegam po 15 km, raz 20 km i 2-3 razy chodzę na spinning. Poza tym po mieście prawie zawsze przemieszczam się rowerem, bo nie znoszę stać w korkach, jeżdżę rowerem też w zimie. Przed wyjazdem dookoła Polski, byłam na dwóch miesięcznych wyjazdach rowerowych, w tym na jednym zimowym, w dość trudnych warunkach. (Możecie przeczytać o tym TU i TU) Fizycznie byłam więc przygotowana do tego, by wsiąść na rower i po prostu pojechać. Jeśli nie masz jednak takiej zaprawy to wystarczy, moim zdaniem, trochę pojeździć na rowerze. Ja bardzo lubię spinning (indor cycling), który bez wątpienia wpłynął na poprawę mojej kondycji. Czy ktoś, kto mało jeździ na rowerze, dałby radę przejechać Polskę dookoła? Myślę, że tak, choć pewnie musiałby dzielić jazdę na mniejsze odcinki. Ja mniej więcej pokonywałam 100 km każdego dnia. Pamiętam jednak mojego męża podczas naszego pierwszego wyjazdu rowerowego. Wcześniej wiele nie jeździł i po prostu wsiadł na rower i każdego dnia przez dwa tygodnie na spokojnie był w stanie przepedałować 70-90 km. Tyłek go bolał, ale kogo nie boli? Ból jest naturalny i nie omija nikogo.

Zolto zielono rowerowo3. Mapa, gps a może „koniec języka za przewodnika”

Mam dość słabą orientację w terenie. GPSu nie wiozłam ze sobą, bo po prostu nie miałam. W drodze łączyłam więc mapę papierową, atlas z gogle.maps. Wyznaczałam trasę z dnia na dzień. Bardzo często jednak radziłam się miejscowych, zwłaszcza tych, którzy przemieszczali się na rowerze. Oni najlepiej znają okoliczne drogi i są w stanie najlepiej doradzić, którą trasą jechać, by z jednej strony uniknąć dużego ruchu, a z drugiej nie zakopać się w piachu po szyję. Ta metoda sprawdziła się wielokrotnie.

4.  Ekwipunek

Sporo tego było. Ale to jest tak, że właściwie niezależnie czy jedzie się na dwa tygodnie czy pięć miesięcy, zabiera się tyle samo rzeczy. Miałam ze sobą namiot, dwa śpiwory (na początku czerwca noce były jeszcze dość chłodne, a śpiwory miałam nienajlepsze, kuchenkę gazową, menażki, zapasowy kartusz z gazem, karimatę, (poduszkę robię z worka po śpiworze, który wypycham miękkimi ubraniami). Obowiązkowo bielizna termiczna, którą wykorzystuję do spania, dwa komplety ubrań na rower (getry, koszulka rowerowa), ubrania „normalne”, buty na ciepłe dni i druga para na deszczowe, obowiązkowo ubrania przeciwdeszczowe: spodnie + płaszcz, polar, softshell, spodnie softshellowe (można zajrzeć do wpisu z zimowym ekwipunkiem, bo mniej więcej brałam te same rzeczy (Co zabrałam ze sobą na podróż rowerową zimą). Wszystko to miałam zapakowane w dwie duże (60 litrów) sakwy i dwie przednie sakwy małe oraz w wór, w którym zwykle wożę namiot, karimatę, sprzęt campingowy. Zawsze zabieram taśmę „makgajwerkę”, którą sklejam co popadnie, jeśli się w drodze przedziurawi lub rozleci.

Mobile biuro5. Noclegi

Spałam w przeróżnych miejscach. Wiele nocy spędziłam w namiocie, ale oprócz tego zdarzało mi się korzystać ze Schronisk Młodzieżowych, w których za niewielkie pieniądze można przespać się na łóżku, zrobić pranie itd. Listę schronisk można znaleźć TU. Warto jednak wcześniej przedzwonić i upewnić się czy schronisko istnieje, ponieważ przekonałam się, że na stronie wiele informacji jest nieaktualnych (polecam np. schronisko Krokodyl w Okunince czy schronisko Młodzieżowe Świteź w Kłębowie). Zdarzały mi się noclegi w pokojach (zwykle od 20-30 zł za noc. Polecam np. Agro Pani Alfredy w Dubience). Nocowałam też u znajomych, znajomych znajomych, czytelników mojego bloga, u rodziny, w ogródkach u ludzi. Uwielbiam spać na dziko, ale robię to tylko w towarzystwie. Sama jeszcze nie zdecydowałam się na rozbicie w lesie, bo jednak cenię sobie dobry sen, a wiem, że jakbym była sama, to nocy pewnie bym nie przespała.

Namiot

6. Jedzenie

Zawsze w podróży, niezależnie od szerokości geograficznej, mam ze sobą kilogram płatków górskich, bakalie i mleko w proszku. Jest to po prostu zdrowe, pożywne śniadanie, a często i drugie śniadanie. W Polsce raczej nie robiłam zakupów na zapas i zaopatrywałam się na bieżąco. Czasem gotowałam, robiąc dłuższy postój w ciągu dnia albo zajeżdżałam do jakiegoś baru na ciepłą zupę (jestem uzależniona od zup, poza tym muszę w ciągu dnia zjeść coś ciepłego). Jestem specjalistą żywienia w sporcie z wykształcenia, więc staram się nawet w podróży, w miarę możliwości odżywiać zdrowo. Nie suplementowałam się dodatkowo białkiem ani witaminami.

Za kilka dni wybieram się na Islandię i ze względu na wiele okoliczności, sporo jedzenia zabieramy ze sobą i będziemy je wozić w sakwach. (Można zajrzeć do wpisu praktycznego wprawdzie o trekkingu w Chile, ale jest też w nim info o tym, co dokładnie zabierałam na siedem dni do jedzenia dla dwóch aktywnych osób). Zawsze warto mieć w zapasie coś na „czarną godzinę”. Nigdy nie wiadomo czy pogoda nie pokrzyżuje nam planów i czy tam, gdzie mieliśmy dojechać, będzie czekało nas to, czego się spodziewaliśmy. Dlatego puszkę tuńczyka, fasolki (źródło białka) mam zawsze w rezerwie.

Wodę rzadko kupuję w sklepie. W domu też jestem przyzwyczajona do picia wody z kranu i właściwie pijam ją we wszystkich krajach, do których jadę. Pytam tylko miejscowych czy jest zdatna do picia i tyle. Uzupełniam wodę na stacjach benzynowych, w sklepach, proszę ludzi z mijanych domów.

7. Rower

Jeżdżę na rowerze górskim. Rower był składany w warsztacie rowerowym przez fachowców z wybieranych przeze mnie części (już dobrych kilka lat temu). Rama Kellys, koła 26, osprzęt Deore, więc żadna tam super klasa. Opony tzw. semi slick, czyli dobrze się jedzie nimi po piachu i nie huczą na asfalcie. Przy moim ekwipunku, który ważył około 30 kg, o jeździe po piachu na jakichkolwiek oponach mogłam zapomnieć.

Zabrałam ze sobą zapasową dętkę, klocki hamulcowe, „trytytki” (czyli opaski zaciskowe, używane do montażu kabli elektrycznych, a przydające się do różnych napraw), łatki do dętek, klucze, pompkę, smar do łańcucha, który przydawał się po deszczowych dniach, a często i po nocy stania roweru na zewnątrz, w wilgoci. Gumy przez siedem tygodni nie złapałam ani razu. Nie zmieniałam też w drodze ani łańcucha, ani klocków hamulcowych. Serwis roweru dopiero po powrocie. Ale podczas innych wyjazdów zdarzały się różne rzeczy. W Bułgarii na kilkukilometrowym zjeździe starły mi się kompletnie klocki hamulcowe, więc musiałam rower sprowadzać. W Turcji zerwał się nam łańcuch i żadna z nas nie wiedziała jak się go naprawia (w końcu we cztery poradziłyśmy sobie). Ostatnio w Iranie osiem razy łatałam dętkę (ale to inny rower, nie mój i inne opony). W Polsce miałam święty spokój.

8. Zabezpieczenie roweru

Co zrobić z rowerem, kiedy podróżuje się samemu, a chce się pójść na zakupy czy wejść gdzieś na obiad albo na kawę? Nie mam żadnego super zapięcia. Zwykłe z linki stalowej, (choć dość grubej), którego używałam zawsze na noc, przypinając rower do drzewa, słupka czy czegokolwiek, do czego rower można było przypiąć. Wchodząc do sklepu na zakupy, czy do knajpy, nawet w mieście, z reguły zostawiałam rower niezapięty. Błędnie lub nie, wychodząc z założenia, że jest on tak ciężki, że najpierw potencjalny złodziej przewróci się z nim i nim zdąży uciec na pewno go zdołam złapać. Czasami zdarzało mi się, że ktoś proponował wprowadzenie roweru do środka, tak na wszelki wypadek, a na polach campingowych czy przy domach, zawsze proponowano mi schowanie roweru na noc.

9. Bez czego nie ruszam się na wyjazd rowerowy

Nie ruszam się bez aparatu i obiektywów (Nikon D7000, obiektyw szerokokątny Nikkor 10-24mm, Nikkor 24-200mm i Nikkor 35 mm, dodatkowo filtr połówkowy szary). Od niedawna (odkąd mam), zabieram duży powerbank, który pozwala mi być niezależną od stałej dostawy prądu, kiedy nie śpię pod dachem. Zabieram też zawsze czołówkę, zapasowe baterie, scyzoryk, krem z filtrem, Muggę na komary, termos na herbatę (to uzależnienie z Iranu), notes, dyktafon, MP3 do słuchania książek albo muzyki, dziesiątki kabelków do wszystkiego, gaz pieprzowy, głównie na wioskowe psy, które nie przepadają za rowerzystami i drobiazgi, które zdarza mi się zostawiać spotkanym po drodze sympatycznym ludziom.

Jeśli chodzi o zabezpieczenie sprzętu fotograficznego. Aparat i obiektywy wożę w specjalnym fotograficznym plecaku. Gdy pada zakładam na niego przeciwdeszczowy worek, czasem zabezpieczam jeszcze mocnym workiem na śmieci. Nigdy nic mi nie przemokło, choć zdarzyło się, że przy dużej wilgotności, obiektywy zaparowały mi i musiałam odczekać aż wyschną nim ich użyłam ponownie.

10. Higiena, czyli gdzie się myłam

Takie pytania też dostawałam od Was. Z reguły nie ma z tym problemu, bo na polach namiotowych czy kempingowych prysznice są. Jeśli nie ma prysznicy to można kąpać się w rzece. Nie będę może pisać, ile czasu mogę się nie myć :), ale faktycznie na różnych wyjazdach byłam i bywało, że cztery dni z rzędu nie było kompletnie takiej możliwości. Trzeba się wówczas zadowolić mokrymi chusteczkami, które zwykle zabieram ze sobą w podróż. Powtórzę słowa kolegi: „Nie po to się jedzie na rower, żeby się codziennie myć” 🙂 I basta.

11. A co z praniem?

Zwykle jest to dla mnie najtrudniejsza rzecz. Prać trzeba, ale nie zawsze ma się taką możliwość. Nie ma problemu, jeśli jeden dzień jedziemy, kolejny odpoczywamy i wtedy ubranie ma szansę wyschnąć. Gorzej, jeśli przemieszczamy się codziennie z miejsca na miejsce. Wtedy mokre z poprzedniego dnia ubrania suszę przytroczone do linek na sakwach. Jeszcze trudniej jest, gdy ciągle pada, bo wtedy o suszeniu prania można zapomnieć. No cóż, z rowerami i spaniem pod namiotem jest często tak, i nie ma co udawać, że jest inaczej, że czasem (mówiąc dość eufemistycznie)… nie pachnie się 🙂

12. Sprawy kobiece (panowie ten punkt mogą ominąć)

Zwykle mam takiego pecha, że nawet jak jadę na krótko, to zawsze w tym czasie dostaję miesiączkę. Niektóre dziewczyny radzą sobie w ten sposób, że regulują ją tabletkami i na czas podróży pozbywają się jej. Ja nie mam takiej możliwości, dlatego muszę się z nią męczyć. Myślę, że to jednak już kwestia przyzwyczajenie. W styczniu jechałam na rowerowy wyjazd zimowy przez Rumunię, Bułgarię do Turcji i oczywiście dostałam okres pierwszego dnia. Dwie pozostałe dziewczyny z zespołu również. Trudniejsze od higieny, było to, żebyśmy się wzajemnie nie pozabijały 🙂 Miesiączka nie oszczędziła mnie nawet na tygodniowym trekkingu w góry, gdzie niskie temperatury i woda z lodowca pod prysznicem odbierały jakąkolwiek chęć na prysznic. Po prostu trzeba sobie z tym poradzić. Zabieram zawsze ze sobą tony tamponów, podpasek i mokrych chusteczek (takich do stosowania dla dzieci i do higieny intymnej).

Mam nadzieję, że mniej więcej udało mi się odpowiedzieć na wszystkie pytania i wątpliwości. Jeśli nie, to razem z Wami będę tekst edytować i dopisywać tak, byście mogli znaleźć tu odpowiedzi na wszystkie dręczące Was wątpliwości. Pamiętajcie jednak, że każdy podróżuje inaczej, ma inne oczekiwania i potrzeby. To, co dla mnie może być dobre, dla Was niekoniecznie. Wiadomo, że lepiej uczyć się na cudzych błędach, ale nie obędziemy się bez popełniania i uczenia się na własnych 🙂

Ponieważ już dostaję kolejne pytania, od razu zaczynam dopisywac odpowiedzi na nie:

13. Jakie drogi wybierałam?

Starałam sie jak najmniej korzystać z głównych dróg, ale czasem nie było wyjścia. Z reguły trzymałam się szlaków rowerowych i bocznych ścieżek, ale zdarzało się, że wjeżdżałam na ruchliwe drogi, żeby ominąć „piachy”, w których wiedziałam, że się zakopię. Kultura jazdy naszych kierowców do najwyższych nie należy. Po prostu musiałam zaciskać zęby i jechać. Niestety robię coś takiego, co wkurza na pewno kierowców, ale czego nie robi się dla własnego bezpieczeństwa. Jeśli widzę, że coś jedzie z naprzeciwka, zaczynam jechać środkiem pasa, a nie poboczem. Mam wówczas pewność, że kierowca jadący za mną nie będzie próbował na siłę mnie wyprzedzać i spychać do rowu.

 

O Autorce

B*Anita Demianowicz

Podróżuję, piszę i fotografuję. Współpracuję m.in. z magazynami Podróże, Poznaj Świat i Rowertour. Prowadzę prezentacje i warsztaty podróżnicze w całej Polsce. Jestem również przewodniczką grup trampingowych dla kobiet, a także organizuję festiwal TRAMPki-Spotkania Podróżujących Kobiet.
Jestem absolwentką kilku kierunków studiów, m. in. filologii polskiej na UG i Polskiej Szkoły Reportażu.
We wrześniu 2016 ukazała się debiutancka książka: "Końca świata nie było".

Więcej o mnie>>>.

Dodaj komentarz

40 komentarzy do "Rowerem dookoła Polski – 13 praktycznych porad"

Powiadom o
avatar
Sortuj wg:   najnowszy | najstarszy | oceniany
Robert
Gość
Anito! Podziwiam Cię! A tekst interesujący, lubię poznawać sposób postrzegania przez inne Osoby spraw, które mnie samego interesują. Np. to, jak sobie radziłaś w drodze, Ty, „słaba” Kobieta, na pewno z wieloma rzeczami poradziłaś sobie lepiej niż sam bym to zrobił w Twojej sytuacji, a jeśli z którymi nie mogłaś sobie poradzić znajdowałaś inne wyjście. W końcu osiągnęłaś metę, a co przeżyłaś, pozostanie w umyśle, duszy i sercu 🙂 Ciekawi mnie, jak radziłaś sobie z przebitymi dętkami. Bardzo często Dziewczyny, które się ścigają na zawodach, nie mają zielonego pojęcia o zmianie dętki, ale One mogą liczyć na pomoc brzydszej części uczestników wyścigów. Chyba lubisz sprawdzać samą siebie w różnych sytuacjach… Osobiście uwielbiam samotne wypady w trasę, kiedy człowiek jest zdany… Czytaj więcej »
Paweł
Gość

Jak zabezpieczasz sprzęt fotograficzny przed mało korzystnym warunkami w postaci telepania na rowerze itp ? Pozdrawiam serdecznie 🙂

Kamil
Gość

Też jeżdżę rowerem ze sprzętem foto – aparat z założonym obiektywem trzymam w przedniej wodoszczelnej torbie na kierownicy (Ortlieb Ultimate). Kierownica ma amortyzatory, a torbę dodatkowo wypycham folią bezbelkową. Z początku obawiałem się, że drgania rozłożą mi sprzęt, ale po kilku tysiącach kilometrów – nadal trzyma.

Pietia74
Gość

Lubię takie praktyczne porady nawet jeśli nie posiadam roweru:) Piechurom też się przydają. Pytaapytać chcę, czy dużo używałaś dróg, na których jest duże natężenie ruchu? Wiadomo, że z kulturą jazdy kierowców w Polsce bywa róznie (najdelikatniej mówiąc), a ścieżek rowerowych jak na lekarstwo. Nie bałaś się? Miewałaś niebezpieczne sytuacje?

JoAśka
Gość

Ja też trochę jeżdżę i szczerze podziwiam za… te kilogramy na rowerze! Ja pakuję najmniej jak się da – tygodniowy wyjazd w okresie maj-wrzesień – dwie sakwy (2×15 L), mały śpiworek i karimata. Koniec. Oczywiście kuchenka gazowa (mikrus, kieszonkowy!) i kartusz – najmniejszy dostępny. A i tak mam problemy, żeby rower wtaszczyć np. do pociągu czy po schodach… Ja nie wiem, pompki zacznę robić co rano chyba 🙂

Dsrek
Gość

Super artykuł, dzieki ,ja za dwa tygodnie ruszam na mazury , 180 km ,rozbijam na dwa dni – jak padne to masz mnie na sumieniu:)

Kuba
Gość

Cześć, mam za sobą pierwszą długą trasę z centrum Polski na półwysep helski a następnie wzdłuż wybrzeża za Kołobrzeg. Po powrocie przeczytałem w internecie, że jakaś dziewczyna objechała Polskę dookoła. Gratulacje! Jestem pod wrażeniem i zazdroszczę wyjazdu. Czy jeździłaś kiedyś z przyczepką zamiast sakw? Sam na wyjazd zakupiłem właśnie tanią przyczepkę ze względu na to, że moja wysłużona, spawana szosa za 150zł zarwałaby się pod jakimkolwiek bagażem iiiiii jestem mega z niej zadowolony. No może poza tym, że się złamała jak dojechałem na hel, ale miałem bardzo ciężki bagaż i kosztowała naprawdę mało. Nie widziałem jeszcze wszystkich twoich postów, więc być może już o tym pisałaś, ale masz w planach zrobić jakiś ranking, top ten, najlepsze miejsca jakie podczas podróży zobaczyłaś? Może jakieś wyjątkowe trasy?

Igor
Gość

Genialny, megapraktyczny wpis na przyszłość. Dziękuję!

Jedna uwaga:faktycznie skupillbym się na pytaniu o drogę lokalsow na rowerach, a nie każdego… Jak pytałem zwykłych to najczęściej pokazywali mi drogę ruchliwa trasą. Dla nich lażenie wzdłuż takowych jest normalne. Dla mnie zaś średnio…

Ivon
Gość

Hej.a Strach przez samotnym noclegiem gdzies w gluszy? Czy to dla Ciebie obcy twor?

xtnt
Gość

Fajnie, że objechałaś całą Polskę dookoła. Mnie na to nie stać, a zrobiłbym to bez najmniejszego problemu. Przy moich 28 tys km/rok i wypadach kilkudniowych po 200 km/dzień sprawę widzę tak, nie jest żadnym problemem objechać choćby świat dookoła, trzeba mieć do tego jedynie czas i pieniądze. Czyli nie pracując mieć pieniądze. Moje rekordy jako człowieka pracującego regularnie – 546 km/dzień, 5 km przewyższenia / 155 km, 85 kmh na MTB 26″, jazda przy -20C. Polskę objechałbym w tempie relaksującym w ciągu 15 dni, a i tak NIKT TEGO NIE ZAUWAŻY. MDRP Maraton dookoła Polski 3130 km zajmuje 10 dni, a najlepsi mieszczą się w 7.

Zapraszam na swój blog i relacje z wycieczek

https://picasaweb.google.com/112303113081943718513

wmarek74
Gość

Pani Anito, oczywiście bardzo ciekawy pomysł na trasę. Szkoda, że szerokim łukiem ominęła Pani nasz rowerowy raj, czyli Beskid Śląski nie wspominając o tym ani słowem. To o tyle ważne w kontekście wycieczki dokoła RP, że Śląsk Cieszyński leży na trójstyku trzech państw (CZ, SK i RP). Fajny pomysł na życie, choć polecam jednak rozwinąć ten wariant o rodzinę. Opisy wycieczek solo są dosyć powszechne i stąd szybko się nudzą. Już we dwoje jest ciekawiej, o większej grupie nie wspominając!

Gość
Gość

Podziwiam za upór i chęci ! Życzę miłej podróży 🙂

Kamilo
Gość

Super 🙂 podziwiam za wytrwałość 🙂 Masz niewątpliwie zdrową pasje 🙂 Powodzenia w realizacji kolejnych pomysłów 🙂

Paweł
Gość

Przyjemnie się czytało cały wpis. Gratuluję udanej wycieczki.
Niestety nie znalazłem informacji ile Pani zajęło zrealizowanie całej trasy.
Gdyby tak mogła się Pani podzielić tą informacją… I jeśli można to informacjami o średniej prędkości podczas całego wyjazdu i liczbie dni bez jazdy – takie podsumowanie wyprawy dla lubiących liczby.

Maciek
Gość

Wielkie GRATULACJE!!! Pełen szacunek.
Droga Anito mam prośbę możesz mi dokladniej nakreślić odcinek drogi od Szczecina w kierunku Zielonej Góry. Na wiosnę na weekend chciałbymcze znajomymi przejechać drogę od Szczecina do Zielonej Góry i poszukuję sprawdzonej drogi. Będę bardzo wdzięczny na wskazówki.
Pozdrawiam

Adrianna
Gość

Super praktyczny wpis. Razem z mężem szykujemy się do podróży dookoła Polski na rowerach. Dzięki za informacje i relacje z podróży w innych wpisach – są bardzo inspirujące.

Bogusia
Gość

Bardzo dziękuję! Zwykle nie czytam blogów, jednak Twoją stronę mam otwartą od miesiąca, ponieważ wybieram się za dwa tygodnie dookoła Polski i ilość praktycznych porad jest nieoceniona!
Pozdrawiam ciepło!

Magda
Gość

Cześć Anita, dzięki za podzielenie się poradami, zainspirowałaś mnie i sama się wybieram. Co do Twojego podpunktu na temat spraw kobiecych, wklejam link do mojego wpisu na temat kubeczków menstruacyjnych – co za boski wynalazek. Życie staje się dużo łatwiejsze, szczególnie w podróży. Pozdrawiam i życzę powodzenia!

https://magdameetsworld.wordpress.com/diva-cup/

wpDiscuz