MYŚLĘ SOBIE...

Żyć tak, jakby jutra miało nie być

Malujesz, fotografujesz, piszesz i nagle tracisz wzrok. Komponujesz, grasz i nagle tracisz słuch. Wykonujesz prace manualne i tracisz czucie w dłoniach i palcach. Wspinasz się, chodzisz po górach, jeździsz na rowerze, biegasz i nagle nogi odmawiają Ci posłuszeństwa. Jak się czujesz?

Spróbuj wyobrazić sobie, że już nigdy nie nie zobaczysz nocnego nieba w górach i nie uwiecznisz tego na zdjęciu. Że już nigdy nie usłyszysz ulubionego fragmentu muzycznego, że już nigdy nie wsiądziesz na rower i nie poczujesz wiatru we włosach, już nigdy nie wyjdziesz o własnych siłach.

Ja próbuję to sobie wyobrazić i nie jestem w stanie znieść takiej myśli. Wiem, ile mnie kosztowało osiem miesięcy, podczas których nie mogłam biegać. Z zazdrością patrzyłam na tych, którzy to robią. A przecież wiedziałam, że po operacji, rehabilitacji wrócę do tego, że to jest tylko stan chwilowy, a nie dany mi na zawsze. I mogłam jeździć na rowerze, chodzić na spacery i wykonywać inne aktywności, nie mogłam jedynie chwilowo biegać. A i tak bolało.

Na Kasprowym Wierchu

Zastanawiam się, czy gdyby odebrano mi możliwość widzenia, słyszenia, chodzenia, potrafiłabym dalej żyć? A Ty potrafiłabyś/potrafiłbyś? Teraz wydaje mi się, że nie, że świat by się dla mnie skończył. Dlatego tak podziwiam ludzi, którzy mimo przeszkód, nadal walczą o siebie, nadal chcą, pragną, potrafią czerpać radość.

Jeśli w tym momencie pomyślałeś, że nuda, dalej nie czytam, to proszę Cię o cierpliwość i czytanie dalej. Bo to ważne.

Dokładnie tydzień temu pojechałam na wyprawę. Wiem, że wielu nie lubi nadużywania słowa „wyprawa”, że ono jest zarezerwowane dla wielkich wyczynów. Ja też zwykle jeżdżę w podróż, na wycieczki, a nie na wyprawy. Ale tym razem jechałam na wyprawę, na którą zostałam zaproszona przez Fundację Anny Dymnej „Mimo wszystko”. Na wyprawę nad Morskie Oko wraz z Pawłem Kuliniczem, któremu miałam towarzyszyć.

Paweł Kulinicz

Jeśli „wyprawa” zupełnie nie pasuje Ci do kierunku „Morskie Oko”, to pomyśl, że zmagasz się z postępującą i nieuleczalną chorobą genetyczną – ataksją móżdżkowo-rdzeniową, od dłuższego czasu poruszasz się na wózku, stopniowo następuje u Ciebie zanik mięśni, zaburzenia równowagi, a poza tym upośledzenie mowy i słuchu. Pomyśl, że kiedyś zdobywałaś/zdobywałeś siedmiotysięczniki, a dziś o górskiej wspinaczce możesz zapomnieć, bo bez pomocy drugiej osoby nie możesz zrobić kroku. Ale mimo wszystko ciągnie Cię w góry, potrzebujesz ich, lubisz na nie patrzeć i chłonąć.

Trudno to sobie wyobrazić, prawda? Taka historia spotkała jednak Pawła Kulinicza, który całe życie związał z górami. Zaczął od Tatr, ale nieobce są mu Himalaje i Karakorum. Przez wiele lat mieszkał w Zakopanem, choć pochodzi z Warszawy.

Kiedy dostałam zaproszenie na wyjazd, nie miałam wątpliwości. Może jedną. Czy sobie poradzę emocjonalnie? Czy nie powiem czegoś głupiego, czy dogadam się z Pawłem? Szybko okazało się, że obawy były zbędne (zwykle tak bywa). Paweł okazał się świetnym kompanem, który często przepraszał, że marudzi (według mnie wcale nie marudził), siarczyście przeklinał (swój chłop :D) i ujmował specyficznym, ale jakże mi bliskim poczuciem humoru.

Paweł, Ania z Fundacji oraz przezabawny i przesympatyczny wolontariusz Kuba w drodze nad Morskie Oko

Najbardziej podobało mi się, że mówi to, co myśli, choć nie zawsze mówienie tego, co się myśli może być dla niektórych osób miłe. Ja jednak złego słowa od Pawła nie usłyszałam. Mało tego. Na koniec uścisnął mi mocno dłoń i dziękował za to, że przyjechałam, a już następnego dnia z rana pisał czy dojechałam bezpiecznie i czy odpoczęłam po ciężkim dniu.

A dzień faktycznie był emocjonujący i długi. Pobudka o piątej rano i jazda do Zakopanego, dzięki pomocy Business Lease, dotarcie nad Morskie Oko, dzięki uprzejmości Tatrzańskiego Parku Narodowego, pyszny obiad w „Góralskiej Tradycji” i wjazd na Kasprowy Wierch, dzięki uprzejmości Polskich Kolei Liniowych, a to wszystko dodatkowo w towarzystwie przesympatycznych wolontariuszy mojej imienniczki Anity oraz Kuby.

Paweł zapala trzy kadzidełka za trzech kolegów, którzy zginęli w górach

Nad Morskim Okiem Paweł mógł podziwiać jeden ze swoich ulubionych szczytów – Mnicha. Z kolei Kasprowy Wierch, na który wjeżdżaliśmy, był ostatnim szczytem, na który w 2011 roku wszedł o własnych siłach.

Spotkanie z Pawłem było dla mnie ważne. Przypomniało mi, że muszę częściej doceniać to, co  mam i cieszyć się każdą chwilą. I jak napisał mi Paweł w jednym z smsów: „Żyć tak, jakby jutra miało nie być”.

***

Zewsząd jesteśmy zasypywani prośbami o pomoc. Ludzi, którzy jej potrzebują, nie brakuje, a my nie jesteśmy w stanie pomóc każdemu. Nie jesteśmy w stanie zbawić świata. Możemy jednak próbować. Bo pomagać możemy na różne sposoby.

Można np. zostać wolontariuszem i zaoferować swój czas. Czasem to więcej znaczy niż pieniądze. Można też udostępnić ten post. Może dzięki temu, ktoś z Twoich znajomych zechce pomóc? 

Widok z Kasprowego Wierchu

Młoda para przyłapana na Kasprowym Wierchu

Wjazd na Kasprowy Wierch

Morskie Oko

Nad Morskim Okiem jak zawsze był tłum

 

O Autorce

B*Anita Demianowicz

Podróżuję, piszę i fotografuję. Współpracuję m.in. z magazynami Podróże, Poznaj Świat i Rowertour. Prowadzę prezentacje i warsztaty podróżnicze w całej Polsce. Jestem również przewodniczką grup trampingowych dla kobiet, a także organizuję festiwal TRAMPki-Spotkania Podróżujących Kobiet.
Jestem absolwentką kilku kierunków studiów, m. in. filologii polskiej na UG i Polskiej Szkoły Reportażu.
We wrześniu 2016 ukazała się debiutancka książka: "Końca świata nie było".

Więcej o mnie>>>.

Dodaj komentarz

5 komentarzy do "Żyć tak, jakby jutra miało nie być"

Powiadom o
avatar
Sortuj wg:   najnowszy | najstarszy | oceniany
wpDiscuz