fbpx
EUROPA RUMUNIA W DRODZE

Błotne wulkany i Bukareszt

Ashram, szamańskie wizje, szukanie i znajdowanie sensu życia – ostatnie nasze rozmowy z nowo poznanymi ludźmi, wstąpiły na wyższy poziom. Dawno nie jeździłyśmy z kierowcami ciężarówek, z którymi dyskusje raczej ograniczają się do bardziej przyziemnych tematów. Na to przyjdzie czas w drodze powrotnej.
Błotne wulkany
 
Pierwszą noc w Bukareszcie spędziłyśmy z naszą nową gospodynią Elisabetą – znajomą Jorge. Zmęczenie moje nie znało granic i jedyne, o czym marzyłam, to położyć się spać. Rozmowa jednak z Elisabetą tak mnie wciągnęła jak chyba jeszcze nigdy żadna inna rozmowa w życiu. O pierwszej zmusiłyśmy się do rozłożenia łóżka w pokoju gościnnym i zakopania się w śpiwory. Elisabety i tego wieczoru, tej ważnej rozmowy nie zapomnę chyba do końca życia.
O szóstej rano znów wstałam półprzytomna. Takie podróżowanie to nie wakacje. Człowiek wiecznie chodzi zmęczony i niedospany, ale w sumie gdyby chodziło mi o odpoczynek, to wybrałabym się na wakacje do Egiptu, a nie stopem po Bałkanach. Może i wówczas byłabym wypoczęta, ale nie zebrałabym tylu wrażeń i nie spotkała tylu fantastycznych ludzi.
 
W związku z tym, że aby zobaczyć Babele i Sfinksa musiałyśmy dwukrotnie jechać w to samo miejsce, czas na zwiedzanie stolicy drastycznie nam się skurczył. Piątek przeznaczyłyśmy na dojazd do błotnych wulkanów, leżących kawałek drogi od Bukaresztu. Wydostanie się ze stolicy nawet nie było takie trudne, a tego obawiałyśmy się najbardziej. Chociaż według tego, co przepowiadali nam miejscowi, powinnyśmy były obawiać się bardziej dotarcia stopem do Buzau, a raczej z miejscowości Buzau do samych już wulkanów. Tam miało według nich nic nie jeździć. No i w sumie mieli rację, bo wiele pojazdów po tych drogach się nie poruszało.
Zatrzymał się pierwszy samochód. Siedząca za kierownicą rozwalającego się gruchota, wypełnionego po brzegi śmieciami, potężna kobieta, zażerała się czymś podobnym do obwarzanków i gadała jednocześnie przez telefon, kiwając na nas głową byśmy wsiadały. Aga jeszcze tylko wskazała jej na kartce napis, znajdujący się tuż pod nazwą miasta: „no money”, by nie było później wątpliwości. Kobieta potaknęła głową, nie przerywając dyskusji przez telefon. Usiadłam z tyłu. Samochód był w opłakanym stanie. Wszystko pordzewiałe, niedomykające się okna i drzwi. Tony papierków i opakowań po słodyczach, pustych butelek. Gdzie my trafiłyśmy?! Zaczęłam się zastanawiać, kim jest nasz kierowca.
Parlament
 
Skończyła rozmowę i zapytała tylko skąd jesteśmy, oczywiście na tyle, ile umiała zapytać w kompilacji słów rumuńsko-angielskiej. Potem niewiele już rozmawiałyśmy. Zresztą ona nawet nie miała specjalnie na to czasu. Niemal przez całą drogę, blisko dwie godziny nawijała przez telefon. Współczułam Adze, które siedziała koło niej. Kobieta, bowiem dość często wchodziła na bardzo wysokie tony, wydzierając się na swego rozmówcę. Drąc się do słuchawki, jedną ręką manewrowała kierownicą, wyprzedzała, trąbiła. Czasem sprawdzała, kto dzwoni do niej na drugi telefon. Zamknęłam oczy i starałam się nie patrzeć na to, co wyprawia. Niestety tak jeżdżą wszyscy w Rumunii.
 
– Jaki jest pani zawód? – spytałam, gdy skończyła kolejną rozmowę, polegającą na wrzaskach.
– Adwokatem – odpowiedziała.
 
No i wszystko jasne. Tylko ten samochód mnie zastanawiał.
Do Buzau dowiózł nas sympatycznym starszy pan, który wziął od nas blok i napisał nam dokładnie gdzie mamy dalej jechać. Do wulkanów pozostało nam około 14km. Droga w miasteczku trochę pustawa. Zatrzymały się jednak dwa, zdaje się, że zaprzyjaźnione, samochody. W obu mężczyźni, którzy coś zaczęli do nas gadać. Nic nie rozumiałam. Po co się zatrzymują jak nawet nie jadą tam, gdzie my, powiedziałam do Agi. 
Budynek banku
 
W tym momencie podeszła do nas starsza kobieta i tylko kiwnęła głową, że mamy nawet z nimi nie gadać, tylko iść za nią. Powiedziała kilka słów do mężczyzn i machnęła na nas. No, dobra, skoro każe iść, to idziemy. Chyba wie lepiej. Nie miałyśmy pojęcia gdzie nas prowadzi. Liczyłyśmy, że może w rodzinie ma kogoś, kto nas podrzuci do wulkanów. Babinka była bardzo sympatyczna, cały czas się do nas uśmiechała i coś tam gadała w swoim języku, a my też tylko się uśmiechałyśmy i potakiwałyśmy, nic nie rozumiejąc. Miejscem, do którego nas prowadziła okazała się informacja turystyczna. Tam sympatyczna dziewczyna wyjaśniła jak jechać i gdzie, oczywiście autobusem, bo przecież absolutnie nie autostopem. Autobus miał jechać za pół godziny. Poszłyśmy na przystanek, ale i tak miałyśmy zamiar próbować dalej łapać stopa, a nuż mógł się ktoś zatrzymać. Na przystanku czekała konkurencja. Co nadjeżdżał samochód, to dziadek zrywał się. Widać było, że nie jest zadowolony z tego, że trzymałyśmy kartkę z napisem „wulkany”. Próbował nas za każdym razem uprzedzić w wyciąganiu kciuka do góry i mamrotał coś pod nosem. Pewnie przeklinał nas, zdając sobie sprawę, że prędzej nas ktoś zabierze niż jego. W końcu zatrzymał się samochód z dwoma mężczyznami. Dziadek, ile miał jeszcze pary w kruchym ciele rzucił się do drzwi i wyraźnie został odprawiony z kwitkiem. Cofnął się do swojej ławeczki, rzucając pod nosem pomsty do nieba za nasze towarzystwo. Mężczyźni mogli nas jedynie podwieźć połowę drogi, czyli siedem kilometrów. Stwierdziłyśmy, że najwyżej kolejne siedem przejdziemy na piechotę. Wysadzili nas na skrzyżowaniu dróg, a my zrobiłyśmy sobie przerwę na „szabrowanie” przepysznych śliwek z pobliskiego drzewa.
Teatr
 
Zatrzymał się starszy mężczyzna. To znaczy mi wyglądał na starszego, takiego dobrze po sześćdziesiątce. Okazało się, że jednak bliżej mu mojego wieku niż mojego dziadka. W połowie bezzębnym uśmiechem, rumuńskimi gadkami zapewniał, że nas dowiezie na miejsce. Nie rozumiał słów „no money”, więc Aga wygrzebała z czeluści swojego plecaka zeszyt z notatkami i pokazała mu rumuńskie zdanie, że jeździmy autostopem, ale nie mamy pieniędzy. Kazał wsiadać. Ruszyliśmy wąską dróżką miedzy zielonymi wzgórzami, które wyglądały niczym pokryte aksamitem. Miało się ochotę dotykać tych wzgórz i sprawdzić czy faktycznie są tak delikatne i miękkie. Od czasu do czasu mijaliśmy jakąś chałupkę, stada pasących się krów. Mężczyzna włączył na cały regulator bałkańską muzykę i z uśmiechem od ucha do ucha wyśpiewywał kolejne zwrotki, śmiejąc się przy tym do nas. My też zaczęłyśmy się śmiać. Czułam się jak na planie filmu Kusturicy.
 
Mężczyzna zawiózł nas pod samą kasę do wulkanicznego parku. Teren błotnych wulkanów wyglądał nieco jak z filmów postapokaliptycznych, ale w pięknym znaczeniu tego słowa. A może bardziej jak krajobraz księżycowy, tyle że otoczony aksamitno-zielonymi pagórkami.
Stop z powrotem był marny. Nie przejmowałyśmy się tym jednak w ogóle. Godzina była wczesna, więc spacerowałyśmy sobie do miasteczka. Czternaście kilometrów to dla nas nic, a potem wiedziałyśmy, że już na pewno coś uda nam się złapać.
Maszerujemy wśród pól, łąk i pagórków, błyszczących w słońcu i rozmawiamy. Jest pięknie, spokojnie i cicho. Z daleka dostrzegam nadjeżdżający z na przeciwka samochód. Zatrzymuje się, a z niego wysiada dwóch mężczyzn postawnej postury. Wokół pustka. Agnieszka dalej mówi, ale kątem oka widzi jak sięgam do plecaka po gaz pieprzowy. Tak na wszelki wypadek.
Ulice w centrum
 
Powoli się zbliżamy i nagle słyszę polskie:
 
– Cześć!
– To wy z Polski jesteście?! – Zadaję głupie pytanie, zaskoczona ich obecnością. – Zabierzecie nas ze sobą – dodaję szybko, nie pytając nawet gdzie jadą.
 
Piotrek i Tomek jadą oglądać wulkany, więc wracamy z nimi, a potem po drodze zajeżdżamy jeszcze obejrzeć jeden z ciekawszych w okolicy monastyrów. Jak się okazało mieszkają po sąsiedzku, tzn. po sąsiedzku w Polsce, bo jeden z nich jest z Człuchowa, a drugi z Kwidzyna. Tu zostali wysłani przez firmę w delegację na kilka miesięcy, by sadzić w Rumunii lasy. Podrzucają już nas bezpośrednio na autostradę prowadzącą do miejscowości Plotesti, w której odebrać ma nas nasz przyjaciel Jorge, jadący również na weekend do Bukaresztu.
Bukareszt wieczorem jest piękny. Potężne budynki, oświetlone licznymi lampami, nabierają majestatyczności. Uliczki w centrum miasta wypełnione są restauracjami i pubami, które tętnią życiem. Im późniejsza godzin, tym więcej osób wylega na ulice, by korzystać z ciepłych weekendowych wieczorów. Mijamy teatry uliczne, upchnięte w kąciki ulic, zaczepiamy o koncert reagge, odbywający się na małym rynku w centrum miasta, przysiadamy na kolację w jednej z dziesiątek restauracji.
Bukareszt nocą przypadł mi do gustu. Ma coś w sobie. Chcę więc tylko jeszcze zobaczyć go za dnia i mogę ruszać dalej. Miasta to nie jest coś, co uwielbiam najbardziej. Zresztą ciągnie nas dalej, do nowych przygód, nowych miejsc, nowych ludzi.
 
Za dnia stolicy wcale nie wygląda gorzej. Nie wiem, dlaczego tak wiele osób odradza odwiedzanie tego miasta. Wszyscy, których spotkałam, przekonywali, że nie warto, bo jest brzydko. A mi naprawdę tu się podobało. To miasto coś w sobie ma. Duszę najprawdopodobniej.
Długo się łamałyśmy czy nie zostać jeszcze jeden dzień dłużej w stolicy. W końcu jednak stwierdziłyśmy, że i tak już za długo w Rumunii siedzimy. W leniwe sobotnie popołudnie Jorge wysadził nas na drodze, prowadzącej do miasta o skomplikowanej i długiej nazwie Drobeta Turnu Severin, znajdującego się bardzo blisko przejścia granicznego z Serbią. 
 
Wymyśliłyśmy, że tam spędzimy noc i w niedzielę ruszymy do Belgradu. Z Drobety do granicy miałyśmy mieć tylko czternaście kilometrów, a od granicy do stolicy Serbii zaledwie dwieście osiemdziesiąt. Przecież to dla nas chwila moment. Już widziałyśmy oczami wyobraźni jak po  trzech, czterech godzinach jazdy, zwiedzamy ponoć jedną z najpiękniejszych bałkańskich stolic. Niedoczekanie nasze!

 

O Autorce

B*Anita Demianowicz

B*Anita Demianowicz

Podróżuję, piszę i fotografuję. Współpracuję m.in. z magazynami Podróże, Poznaj Świat i Rowertour. Prowadzę prezentacje i warsztaty podróżnicze w całej Polsce. Jestem również przewodniczką grup trampingowych dla kobiet, a także organizuję festiwal TRAMPki-Spotkania Podróżujących Kobiet.
Jestem absolwentką kilku kierunków studiów, m. in. filologii polskiej na UG i Polskiej Szkoły Reportażu.
We wrześniu 2016 ukazała się debiutancka książka: "Końca świata nie było".

Więcej o mnie>>>.

Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o
error: Content is protected !!