fbpx
EUROPA RUMUNIA W DRODZE

Nic nie dzieje się bez przyczyny

Sybin Rumunia
„Sybin to taka miniaturowa wersja Krakowa”, powiedziała dziewczyna, która podrzucała nas pierwszego dnia do hostelu w mieście Miała rację. Starówka okazała się nieduża. Dzięki temu jednak była znacznie bardziej przytulna niż nasza krakowska.
Wędrowałyśmy jej uliczkami blisko dwie godziny, odwiedzając kolejne punkty na mapie.
Słońce tego dnia grzało z niewyobrażalną mocą. Trochę żałowałyśmy, że to właśnie nie dziś, tylko poprzedniego dnie zdecydowałyśmy się jechać trasą transfogaraską. Ale już ustaliłyśmy wcześniej, że nie będziemy płakać „nad rozlanym mlekiem”.
Sybin
Poranek spędziłyśmy na rozmowach z naszym hostem Iriną. Dziewczyna na śniadanie poczęstowała nas specjalnym rumuńskim przysmakiem, nazywanym tutaj „zakuska”. W smaku przypominało mi to mocno zblendowane leczo. Z nazwy – nasze słowo „zakąska”. I w sumie nawet podobieństwo znaczeniowe, by pasowało, bo zaoferowała nam również do spróbowania „Tuica”, czy tsujka – bardzo mocny alkohol, który przepalił mi przełyk, mimo niewielkiej kropli, którą wzięłam do ust. No cóż smakoszem takich trunków nie jestem i jak dla mnie było to obrzydliwe, ale przynajmniej wypróbowałyśmy.
 
 
Rodzice Iriny okazali się niezwykle sympatyczni. Tata nawet zaoferował nam wywiezienie z miasta i podwiezienie do najlepszego punktu do łapania stopa tak, byśmy jak najszybciej mogły się znaleźć w Sighisoara. I na drogę dostałyśmy jeszcze słoiczek „zakuski” domowej roboty, byśmy z głodu gdzieś po drodze nie padły i jak najdłużej mogły się delektować rumuńskimi smakami.
 
Kościół Ortodoksów
 
Muszę przyznać, że trochę się rozbrykałyśmy w tej Rumunii. Przyzwyczajone, że nie łapiemy „stopa” dłużej niż pięć minut, po pięciu minutach stania przy drodze do Sighisoara, zaczęłyśmy się niepokoić. Zwłaszcza, że niewiele po niej jeździło. Niby główna droga, ale była sobota. Ludzie siedzieli pewnie nad jeziorami albo grillowali w ogródkach. Po piętnastu minutach zaczęłam odczuwać niepokój. Ściągnęłam w końcu plecak. Nie chciało mi się tego robić wcześniej, bo przecież byłam przekonana, że nawet pięciu minut nie będziemy musiały z nim stać. Ledwo jednak to zrobiłam, zatrzymał się samochód na francuskich blachach. No to jak na francuskich, to nawet o kasę nie zapytałyśmy. Starałyśmy się zawsze na początku zaznaczać, że nie chcemy płacić za podwózkę, bo słyszałyśmy i czytałyśmy, że w Rumunii takie panują zwyczaje. Jak dotąd nikt jednak tego od nas nie oczekiwał.
 
Sighisoara
 
Okazało się, że nasz kierowca pochodzi z Rumunii, ale od dwudziestu pięciu lat mieszka we Francji.
– Jesteście we dwie, to mogłem wam zabrać – stwierdził, gdy usadziłyśmy się już wygodnie na siedzeniach. – Samotnych kobiet nie zabieram, bo nie pozwala mi na to religia.
Nie spytałam jednak, jakiego jest wyznania, bo czułam, że nie wypada, ale ciekawiło mnie niezmiernie. Może wyznanie ortodoksyjne, zastanawiałam się. W końcu w Rumunii widziałyśmy już bardzo wiele kościołów Ortodoksów.
– Jadę do Medias i tam poszukamy wam nowego transportu – oznajmił. – Trzeba sobie pomagać.
 
 
Mężczyzna okazał się bardzo sympatycznym, ciepłym i życzliwym człowiekiem. Buzia się mu nie zamykała, choć jego angielski pozostawiał wiele do życzenia. W sumie tak samo jak mój więc dawaliśmy sobie radę.
 
 
Opowiadał nam i o Cyganach, którzy jak się okazało przywędrowali do Europy z Indii. Była to dla mnie ciekawostka, bo jakoś nigdy nie zastanawiałam się nad ich historią. Opowiadał o planach gospodarstwa ekologicznego w Rumunii, o życiu we Francji, o tym, że powinniśmy być dobrzy dla innych, pomagać innym i zmienić nasze myślenie. Dzielić się z bardziej potrzebującymi, ale też, że największym problemem naszym i całego świata są Arabowie. Wolałam na pewne tematy nie dyskutować, zwłaszcza religijne, choć okazało się, że religią, która mu nie pozwala zabierać na stopa samotnych kobiet jest katolicyzm.
 
 
Godzina jazdy minęła bardzo szybko. Nasz kierowca postanowił nas wywieźć za miasto, by łatwiej łapało się nam kolejną okazję. Zatrzymał się przy stacji benzynowej i zaczął rozpytywać, stojących tam kierowców, czy ktoś nie zabrałby nas do Sighisoara. I ktoś postanowił nas zabrać. Dostałyśmy jeszcze kolejny słoiczek „zakuski” na pożegnanie i wyściskane oraz obdarzone błogosławieństwem na dalszą drogę przesiadłyśmy się do naszego nowego kierowcy. I tu się zaczęła przygoda.
 
 
Na couchsurfingu moją prośbę o nocleg zaakceptował niejaki Dany. Okazało się, że mieszka około 10km od Sighisoara. Z braku innych ofert zdecydowałyśmy się jednak zostać u niego na jedną noc. Nasz kierowca wysadził nas w miasteczku naszego hosta i ruszył w dalszą drogę. Dany już na nas czekał i zaprowadził nas do swojego domu, w którym mieszka razem z ojcem. Chłopak był bardzo sympatyczny, ale poczułam się tam trochę nieswojo i przez chwilę pożałowałam, że nie zdecydowałyśmy się pojechać z naszym nowym kierowcą do miasta. Ale rzekło się…
 
 
Na podwórku domu stał ojciec hosta i jeszcze dwóch innych mężczyzn. Miałam wrażenie, że nie byli pierwszej trzeźwości, ale może się myliłam. Nie miałam jednak przekonania do zostawania tam. W pokoju, do którego zostałyśmy zaprowadzone stało kilka łóżek z zapadającymi się materacami i brudną pościelą. Panowała ciemność. Stare meble, zakurzona komoda sprawiały przygnębiające wrażenie. Stojąca w kącie bożonarodzeniowa choinka dodawała pewnej makabryczności pomieszczeniu. Według mnie brakowało jeszcze tylko kilku plastikowych lalek z wydłubanymi oczami, bez rąk i nóg, i miejsce akcji filmu grozy – gotowe!
Zostawiłyśmy jednak plecaki i ruszyłyśmy łapać stopa do Sighisoara. Chciałyśmy zwiedzić to ponoć piękne miasteczko, którego Starówka w całości została wpisana na listę światowego Dziedzictwa UNESCO.
Samochód za samochodem i nikt nie chciał się zatrzymać. Od miasteczka dzieliło nas zaledwie 10 km, więc w najgorszym wypadku mogłyśmy po prostu się przejść. Po przespacerowaniu kilkuset metrów po przeciwnej stronie zatrzymał się samochód. W środku siedział nie, kto inny tylko nasz ostatni kierowca Portugalczyk Jorge.
– Co robicie?
– Łapiemy stopa do Sighisoara – ja na to.
– ?
– Chcemy zwiedzić miasteczko, więc zostawiłyśmy tylko plecaki i lecimy. Ale w sumie dziwnie jest trochę u tego naszego hosta – mówię.
W drodze opowiadałam Jorge, co to jest couchsurfing i z czym się to je.
– Wsiadajcie. Zawiozę was – stwierdził. – Nie spieszy mi się.
Nie wierzyłyśmy w nasze szczęście.
– A gdzie wybieracie się potem? Znaczy jutro?
– Do Brasov. 
– Jeśli chcecie to możecie zostać u mnie w domu na noc. Mam dużo pokoi.  A w niedzielę podrzucę was do Brasov. Mam tam też znajomego, który będzie was mógł chyba przenocować.
Nie wierzyłyśmy swoim uszom. Zatkało nas obie. Niby już raz coś takiego mnie spotkało, gdy przejeżdżałam przez Bośnię i Hercegowinę, ale i tak byłam zaskoczona. Byłam też rzekonana, że chcę zmienić mieszkanie Danego na mieszkanie Jorge. Wystarczył rzut oka na Agę i szybko zdecydowałyśmy: przeprowadzamy się. Tak po prostu miało być. Trzeba było tylko to jakoś powiedzieć chłopakowi. Było nam głupio. Zwłaszcza mi, bo to ja załatwiałam na couchsurfingu noclegi, wysyłałam zapytania do ludzi itd. Ale instynkt podpowiadał mi, że nie mamy, co się zastanawiać,.
Mam nadzieję, że chłopakowi nie sprawiłyśmy przykrości. Sobie za to sprawiłyśmy przyjemność. Z podupadającego domu i ciemnej sypialni pełnej starych łóżek i pościeli nie pierwszej świeżości trafiłyśmy do ślicznego domu, w którym każda dostała swój pokój. Delektowałyśmy się interesującą rozmową, półwytrawnym portugalskim winem i wyśmienitą kolacją przygotowaną przez naszego gospodarza, który okazał się nie tylko człowiekiem o wielkim sercu, ale i genialnym kucharzem.
W Sighisoara Jorge dał nam tyle czasu na zwiedzanie miasta, ile tylko potrzebowałyśmy. Stwierdził, że na nas poczeka. Oboje, i on i miasteczko podbiły nasze serca. Kolorowe domki, wąskie brukowane uliczki, liczne wieże i dom, w którym urodził się Dracula zrobiły na nas duże wrażenie. Oczywiście nie brakowało tłumów turystów, w tym wielu Polaków, licznych sklepików z pamiątkami, krwawych koszulek z Draculą, głośnej muzyki ze sceny i lejącego się piwa, ale wystarczyło oddalić się troszeczkę od głównego placu, by trafić na spokój i ciszę. Tego nam właśnie było trzeba.
U Jorge postanowiłyśmy przedłużyć swój pobyt i wybrać się z nim następnego dnia na zwiedzanie miejsc, do których same byśmy nie dotarły. Alba Julia i najwyżej położona droga w Rumunii Transalpina pozostałyby dla nas nieodkryte, podobnie jak niezapomniane smaki kuchni wegetariańskiej i portugalskiego wina. Dobrze, że zaufałyśmy naszemu instynktowi. To najlepszy doradca.

 

 

O Autorce

B*Anita Demianowicz

B*Anita Demianowicz

Podróżuję, piszę i fotografuję. Współpracuję m.in. z magazynami Podróże, Poznaj Świat i Rowertour. Prowadzę prezentacje i warsztaty podróżnicze w całej Polsce. Jestem również przewodniczką grup trampingowych dla kobiet, a także organizuję festiwal TRAMPki-Spotkania Podróżujących Kobiet.
Jestem absolwentką kilku kierunków studiów, m. in. filologii polskiej na UG i Polskiej Szkoły Reportażu.
We wrześniu 2016 ukazała się debiutancka książka: "Końca świata nie było".

Więcej o mnie>>>.

4
Dodaj komentarz

avatar
3 Comment threads
1 Thread replies
0 Followers
 
Most reacted comment
Hottest comment thread
2 Comment authors
MarmurEmiAnita DemianowiczMagda Mrowiec Recent comment authors
  Subscribe  
najnowszy najstarszy oceniany
Powiadom o
Magda Mrowiec
Gość
Magda Mrowiec

Wszystkie Twoje posty czytam z zapartym tchem!!! Już się nie mogę doczekać kolejnego. Pozdrawiam i uważajcie na siebie.:)

Anita Demianowicz
Gość
Anita Demianowicz

Madzia miło mi bardzo 🙂 Cieszę się, że są tacy, którzy naprawdę z chęcią śledzą mój blog. W następnym poście o naszej nocy u Cyganów. A już za 2 dni Serbia. Pozdrawiam jeszcze z Braszowa.

Emi
Gość
Emi

Niecierpliwie czekam na post o Cyganach. Pozdrawiam 🙂

Marmur
Gość
Marmur

Super wpis, choć 1 drobiazg trochę bije po oczach. Ortodoksi mówi się raczej o ortodoksyjnych żydach, w przypadku Rumunów bardziej właściwym określeniem po polsku byliby prawosławni :).

error: Content is protected !!